Pływanie synchroniczne

W sztuce Drábka tytułowe pływanie synchroniczne to jedyna więź z czasów studenckich, jaka łączy - dziś już trzydziestokilkuletnich - przyjaciół. Obrawszy odmienne drogi życiowe, na różne sposoby konfrontowani są z rzeczywistością. Kajetan wikła się w konformistyczny i wyniszczający osobowość show biznes, Paweł próbuje przeciwstawić się wszechobecnym mechanizmom konsumpcji i marketingu, zaś Filip w zaskakujący sposób manifestuje swoje usunięcie się ze świata zdegradowanych relacji międzyludzkich, świata zunifikowanego przez komercję i mass media. Ten budzący przerażenie obraz współczesności ujęty jest w klamrę groteski i kabaretowego skrótu, które nadają mu humorystycznego dystansu.